磐吉奥资助 m 的运动. Alexandrou

黄金矿山的 m. 亚历山大 · ~ amythitoi 珍宝的波斯人发生了什么事;

世界知名的亚历山大大帝到达当时的边缘.
很多已知的征服和发现历史.
几个关于项目- 男人和大量的测定.

-但如何被资助的亚历山大大帝的运动;
-已隐藏资源;
-也许未知的金矿;

信息有冲突.
事实上大多数来源, 谈到他离开了菲利普的巨额债务. 他在那儿很少的钱与他在亚洲的其他. 其他更多的钱和收入从希腊北部金矿最初然后在亚洲.
当亚历山大, 当他成为国王, 他重申希腊政策的知名的"合唱": "我们从上届政府收到了烧焦的土地"; 但菲利普没有留下任何"烧焦的地球". 离开了一个有组织的国家, 与产生收入的征服, 尤其是黄金矿山和 argyrwrycheia 人不断金属硬币.

IMGP10341

菲利普 ·, 知道对钱的需求, 为了实现运动一直都梦想在亚洲, 她照顾的很早就去找到并理解保证收入的地方. 也许是最具决定性的行为 357 例如. (甚至在之前出生亚历山大) 当捕获的保罗使用征服者只公羊. 与保罗一起赢得了所有黄金矿山的 Pageos – 什么,最好不得不从金融的角度提供的土地的马其顿和色雷斯.
这些地雷是融资菲利普的任何活动的中坚力量. 他们对马其顿王国他们有雅典一个世纪前的Lavrion民主的银矿同一位置: 提供稳定的收入.
稳定, 但没有足够的菲利普的计划. 直到菲利普死亡举办, 计划, 竞选和征服. 而每征服成本. 这不仅是一般的军费开支, 菲利普是武术中的创新
他学会了用战争机器这在当时是近期的发明叙拉古: 弩, petrovola, 弹射器和elepoleis (战斗塔).
所有这些成本计算, 而Philip则使得不考虑成本, 作为围困相继征服一个城市, 以整合所有的宏伟计划.

菲利普仍然固定金矿色雷斯 – 附近Krinides镇, 占领并更名为“腓”. 据说,仅金矿在腓立比归因 1.000 每年黄金的人才 (26 吨). 谢谢’ 他开始铸造金币那名在希腊世界中最常见的货币.

亚历山大继续使用飞利浦的金银币, 但随后在银币重点介绍了相对于自己的体重雅典型号 (大力士在一边和其他宙斯). 白银的偏好可能表明黄金可能不足.
所以, 当它的“亚历山大的时间“, 他“从父亲那里继承, 与冠, 没有几个债务“,根据库尔提乌斯和阿里安. 阿里安说,亚历山大在金库几个黄金和白银的对象发现. 由于货币, 也不 60 人才.
从其他, 菲利普的债务抵’ 其他 500 并通过’ 其他 800 人才.
该铸锭作为单位重量为 26 克, 但作为一个货币单位相当于 6.000 DR, 所以 60 人才是 360.000 DR那个时代. 与当时的一分钱购买力 (一分钱那么无异于低工资和购买力相当于 10-20 欧元) 一个人买了必要的穷日子. 亦即 60 人才是工资 1.000 收入微薄的人一年 (某处 5-10 目前亿欧元). 该但是亚历山大与他的时候,他开始为亚洲至少 35.000 男人. 这意味着经济需要超过 2.000 人才.
有亚历山大做“隐藏”资源; 不明资金来源或捐赠
它始于什么,有什么.
当推出亚洲, 花 60 人才和食品 30 只有天 (由普鲁塔克提到, 基于一些源酋长命名). 相关人士透露给略有不同的号码, 但都同意: 金钱有大量. 该Onisikritos谈到债务 200 人才 (PT:军事贷款时Sarantos KARGAKI), 而阿里斯托布鲁斯说,准备的成本 70 人才. 这一切都远离 (到最低限度) 需求 2.000 人才.
答案是肯定的, 亚洲的事情改变. 他继续在征服世界上最富有的国家,并确保从敌人的战利品必要 .
Οι κατακτημένες σατραπείες «πρόσφεραν» και αυτές ό,τι μπορούσαν από τα δικά τους έσοδα (ο Αλέξανδρος φρόντισε να μην αλλάξει τη διοικητική δομή των κατακτημένων τόπων ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί ομαλά το «κράτος»). 还, 似乎通过谁陪同他说,他与他的探矿专家给人留下的故事 (研究人员存款,地质学家, 我们今天要说的) τους οποίους έστελνε να «ακολουθήσουν» κάθε φήμη για χρυσωρυχεία που συναντούσε.
Η αναζήτηση πόρων τον απασχολούσε μέχρι το θάνατο του, ακόμα και όταν είχε πια στη διάθεση του όλο το χρυσάφι των Μεγάλων Βασιλέων της Περσίαςέναν απίστευτο θησαυρό.
Πέθανε ενώ τα καράβια του ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν εκστρατεύοντας στην Αραβία, που λεγόταν ότι ήταν πλούσια σε χρυσό.

Μπορεί το ξεκίνημα για τον Αλέξανδρο να ήταν δύσκολο από οικονομική άποψη, αλλά το τέλος ήταν χωρίς τέτοια προβλήματα και, επιπλέον, έφερε μια καινούρια εποχή στα οικονομικά. 当亚历山大推翻大流士的波斯规则, 的 329 例如, 并进入波斯宫殿, 在历史的镇馆之宝前发现.
Ο θησαυρός του Δαρείου ήταν ουσιαστικά όλοι οι θησαυροί όλων τον κρατών της Μεσοποταμίας συσσωρευμένοι από την αυγή της Ιστορίας τους.
Το χρυσάφι 3.000 时报! Από τα χρόνια των Σουμερίων, και καθώς ο ένας λαός κατακτούσε τον άλλον και τα κράτη και οι αυτοκρατορίες της περιοχής διαδεχόταν το ένα το άλλο, το χρυσάφι και οι θησαυροί του καθενός άλλαζαν κάθε φορά. Ο Δαρείος είχε θησαυρούς και λάφυρα που προέρχονταν από την Ελλάδα, παρμένους τον καιρό των Περσικών Πολέμων και ιδιαίτερα του Ξέρξη και φερμένους από τους βασιλιάδες πριν από αυτόν. 有, ακόμα, θησαυρούς από τους διάφορους λαούς που εκείνος και οι προκάτοχοι του είχαν κατακτήσει.
Αυτοί, 虽然, δεν ήταν τίποτε μπροστά στους θησαυρούς που είχε βρει ο Κύρος, ο πρώτος βασιλιάς των Περσών, από τους Μήδους, και στους θησαυρούς που είχαν αρπάξει οι Μήδοι από τους Βαβυλώνιους όταν κατάστρεψαν τη Βαβυλώνα. Και βέβαια οι Βαβυλώνιοι είχαν θησαυρούς και λάφυρα από τους λαούς που εκείνοι είχαν κατακτήσει, Ασσύριους και άλλους.
Ο θησαυρός του Δαρείου έδειξε ότι τα λεφτά δεν φέρνουν τη νίκη. Ούτε την αγοράζουν, αν ο αντίπαλος είναι ο Αλέξανδρος. Αυτό ήταν ένα από τα μαθήματα που θα πήρε ο Πέρσης βασιλιάς.
Όταν ο Αλέξανδρος αποφάσισε να μεταφέρει το θησαυρό του Δαρείου, χρειάστηκαν 20.000 μουλάρια και 5.000 καμήλες. Περισσότερος πλούτος από όσον είχε δει ποτέ του ο ελληνικός κόσμος, που λέγεται ότι ισοδυναμούσε με 12 εκατομμύρια λίβρες ασήμι. Μόνο η σκηνή με το θρόνο του Δαρείου χάρισε στον Αλέξανδρο θησαυρό αξίας 3.000 τάλαντων (περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο ευρώ). Ο Δαρείος βέβαια ίσως αποζητούσε εκδίκηση: Χρησιμοποιώντας μια, 也许是未知, 心理战的形式, 在满载黄金和妇女. 随着宝亚历山大发现大流士的母亲, 他的妻子和他的后宫!
Οι θησαυροί αυτοί, που ήταν περισσότεροι από το χρυσάφι που είχαν δει ποτέ τους οι Έλληνες, καθόρισαν τελικά και την Ελληνική Ιστορία, γιατί αυτοί ήταν που «χρηματοδότησαν» τους ατελείωτους πολέμους μεταξύ των «Επιγόνων»των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Αποτελούν ακόμα «σταθμό» και στην Ιστορία της Οικονομίας: Η ύπαρξη και η κυκλοφορία του δημιούργησε πρώτη φορά «πληθωριστικές τάσεις». Η Ιστορία του πληθωρισμού αρχίζει τη στιγμή που ο Αλέξανδρος ξεκίνησε να βγάζει το χρυσάφι του Δαρείου από τις αποθήκες και να το μοιράζει στους Έλληνες!
Η συνέπεια ήταν ότι οι Έλληνες έγιναν (αθέλητοι) εφευρέτες ΚΑΙ του πληθωρισμού. Με τόσα χρήματα και πλούτο να έχουν βγει από τα θησαυροφυλάκια και να κυκλοφορούν στην αγορά, σε συνδυασμό με τις στρατιωτικές ανάγκες που δημιουργούσαν οι εκστρατείες, η προσέλκυση νέων στρατιωτών και οι ατέλειωτοι πόλεμοι μεταξύ των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου προκάλεσαν αυξήσεις στα πάντα. Τα ημερομίσθια τετραπλασιάστηκαν, το ίδιο και οι τιμές και το κόστος διαβίωσης.
Τα χρυσωρυχεία και αργυρωρυχεία του Φίλιππου και του Αλέξανδρου έδωσαν ώθηση και στην κοπή νομισμάτων. Τα νομίσματα του Αλέξανδρου συνέχισαν να «κόβονται» επί χρόνια μετά το θάνατο του. Αυτά ίσως να μπορούν να δώσουν και μια ένδειξη για τη γεωγραφική θέση των πηγών των πολύτιμων μετάλλων.
Μονάχα όσο ζούσε ο Αλέξανδρος υπήρχαν 25 διαφορετικές κοπές νομισμάτων: δύο στη Μακεδονία, μία στην Αίγυπτο και είκοσι τρεις στην Ασία. Γίνεται φανερό από την κοπή των νομισμάτων ότι το κέντρο βάρους και οι πηγές των πολύτιμων μετάλλων είχαν μετακινηθεί Ανατολικά.
然而, σε ποσότητα φαίνεται ότι η μεγαλύτερη παραγωγή έβγαινε στη Μακεδονία. Εκεί κόβονταν τα μεγαλύτερα χρυσά νομίσματα, ενώ άλλου τα μικρότερα και τα αργυρά. Αυτό δείχνει ότι η μεγάλη πηγή χρυσού βρισκόταν ακόμα στη Μακεδονία.
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου τα νομισματοκοπεία έγιναν 31, και ακόμα 100 χρόνια αργότερα «τετράδραχμα» του Αλέξανδρου κόβονταν σε 51 μέρη, πράγμα που δείχνει ότι & πηγές των μετάλλων ήταν πολύ πλούσιες και συνέχισαν να τροφοδοτούν με νομίσματα τον ελληνικό κόσμο που είχε επιδοθεί σε ένα άνευ προηγουμένου αλληλοφάγωμα αγνοώντας τα «σύννεφα από τη Δύση», την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης.
Το μεγαλύτερο μέρος από το θησαυρό του Δαρείου πήγε στην Πέλλα.
Ο Αλέξανδρος έστειλε τεράστιες ποσότητες από τον περσικό θησαυρό πίσω στη Μακεδονία. Ξέρουμε πως ακόμα και 150 περίπου χρόνια αργότερα είχε απομείνει μεγάλη ποσότητα στην Πέλλα, αρκετή για να εντυπωσιάζει τους νέους κατακτητές, τους Ρωμαίους.
Ο Πλούταρχος στο έργο του Βίοι Παράλληλοι (Τιμολέων-Αιμίλιος Παύλος) περιγράφει το θησαυρό που έφερε στη Ρώμη ο Αιμίλιος Παύλος μετά τη νίκη του κατά του Περσέα. Τα λάφυρα περνούσαν σε πομπή επί τρεις μέρες:
«Την πρώτη μέρα πέρασαν 250 άμαξες φορτωμένες με ανδριάντες, εικόνες και αγάλματα. Την επομένη πέρασαν και πάλι άμαξες με μακεδόνικα όπλα κι ακολούθησαν 3.000 άνδρες που ανά τέσσερις κουβαλούσαν ένα ασημένιο δοχείο γεμάτο ασημένια νομίσματα, ενώ άλλοι κουβαλούσαν διάφορα πολύτιμα αντικείμενα και διακοσμητικά. Την τρίτη μέρα κουβαλήθηκαν 77 χρυσά δοχεία μέσα στα οποία υπήρχαν χρυσά νομίσματαόπως είχε γίνει με τα ασημένια
更多来自 150 χρόνια ξοδέματος σε εξοπλισμούς, πολέμους, σπατάλες και τις «υπερβολές» που χαρακτήριζαν την Ελληνιστική εποχή των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ο θησαυρός ήταν ακόμα τόσο μεγάλος, ώστε να θαμπώσει τους Ρωμαίους.
Πώς θα ήταν δηλαδή στην αρχή, όταν ο Αλέξανδρος τον αντίκρισε;
Για κάποιον απίθανο λόγο ούτε ο Περσέας, μπροστά στο σοβαρότερο κίνδυνο της ζωής και της βασιλείας του, αλλά ούτε και οι πριν από αυτόν βασιλείς της Μακεδονίας «εξαργύρωσαν» τους «θησαυρούς» του Δαρείου για να ενισχύσουν την άμυνα τους ή να χρηματοδοτήσουν τα πολεμικά τους σχέδια. Οι Ρωμαίοι βρήκαν τόσο χρυσάφι, που αν ο Περσέας το είχε χρησιμοποιήσει, ίσως να μη χανόταν η Μακεδονία. 然而, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται πάντα περίεργα με τους θησαυρούς τους.
Μπορεί να πεινούν, αλλά το χρυσάφι που κληρονόμησαν συχνά αρνούνται να το αποχωριστούν.
Έμαθαν και εκείνοι το μάθημα που είχε μάθει ο Δαρείος πριν από αυτούς: ότι δεν νικά πάντα ο πλουσιότερος. Είναι ειρωνικό, αλλά η Ελλάδα μοιάζει να πνίγηκε στο χρυσάφι της. Όταν είχε περισσότερο πλούτο «πέρα από κάθε φαντασία», τότε χάθηκε.
Τα χρυσωρυχεία του Αλέξανδρου υπήρχαν. Δεν ήταν μύθος, ούτε και ήταν άγνωστα. Βρέθηκαν να χρηματοδοτούν την πιο παράτολμη εκστρατεία των αιώνων και βοήθησαν στη δημιουργία του μεγαλύτερου μέχρι σήμερα κράτους στον κόσμο. Το ότι το κράτος εκείνο τελικά δεν «κράτησε» είναι μια άλλη ιστορία, ίσως όχι εντελώς άσχετη με τον πλούτο που είχε. 在这方面,, δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι τα χρυσωρυχεία του Αλέξανδρου έπαιξαν ρόλο «ζωής και θανάτου» στην Ιστορία της ανθρωπότητας γενικά και της Ελλάδας ειδικότερα.

http://master-lista.blogspot.gr

发表评论