Cyprus is not alone in investing next to nothing in cultural heritage conservation. It is paradoxical that countries with the longest ancient histories – with probably the richest and most impressive archaeological and other monuments – pursue ‘development’ policies and budget allocations which put culture way down the list of priorities.

It is said that monuments are not a ‘productive sector’. Historical monuments and ruins from our past are invaluable, cannot be replaced, relocated, removed or reconstructed. Still, very little money is invested in heritage conservation. A recent Report by the Global Heritage Fund (GHF) confirms this apparent anomaly.

A recent World Bank Report on the financial neglect of monuments and heritage in general, coined the term ‘client crisis’ to draw attention to the same issue. When money is not channeled to monuments, likewise monuments do not generate any money.
Heritage and Economy

Money and monuments have a complex and elusive relationship which becomes far more awkward by the approach and practices pursued by public authorities at various levels, which, in their sincere pursuit of high science and scholarly knowledge, divorce monuments from the hard realities of public policy and market economics.

Proactively, economists have developed a keen interest in heritage and culture that goes beyond the traditional attachment to value as an outcome of quantity focusing equally on the money value of quality. More than this, economists have succeeded in developing methods of capturing money flows created by conservation investment to support financial policies for sustainable heritage conservation.

Two principles

The early economic studies of important heritage projects undertaken mainly by the World Bank (City of Split, Croatia, Fez Medina,

Morocco, Petra in Jordan, Bulgarian Christian Monasteries, etc.) have produced impressive results strengthening the methodologies for the valuation and monetisation of benefits of heritage conservation helping to justify significant increases in conservation investment as a result.

These and many other later studies have established two important principles that underpin much of the contributions economists make in heritage conservation.

First, the historical and scientific value of monuments is too abstract to capture the attention of public policy makers as an economic priority. Second, to mobilise funds for conservation, economists propose a social approach to value based on the tangible benefits of conservation accruing to real people as citizens, residents, visitors, consumers, producers or scholars. Value can only exist in a social context.

Many heritage specialists of various backgrounds, however, continue to question whether historical monuments and cultural areas can be said to have a ‘market’, or even if they are meant to have a ‘market’.

Economists are quick to clarify that what they mean by ‘market’ is all of us who derive satisfaction from conservation, similar to the satisfaction we enjoy when consuming something we value and spend money; who enjoy the pleasure of the sight and knowledge of the history of a monument; who are enriched by the experience of a visit to a monument.

This is essentially what economists call the ‘services’ of a monument.  It is true that monuments are of various types, with different potential relationships with the market. A castle is different from a museum in this sense. What they have in common, which is of particular interest, is their powerful role in urban regeneration, employment growth and municipal finance.

A particular brand of economic studies applied to the field of heritage, collectively known as impact studies, specifically popular with decision-makers responsible for budget expenditure allocations, measure with considerable success the income and employment benefits of heritage conservation investment.

The recent studies reported by David Throsby of the Old Bazaar of Skopje and the Old Town of Tbilisi in Georgia illustrate well how impact studiers can be used to generate solid evidence for the diverse regeneration impacts arising from investment in heritage areas.

Job creation

Let us take a look at the famous Guggenheim Museum in Bilbao. Until recently it was talked about mainly in connection with the impressive architecture of Frank Gehry. An economist at the University of Bilbao, Beatriz Plaza, reported that the museum paid for itself in nine years — a world record.

When it opened, tourism increased immediately. The number of hotel stays rose by about 62,000 a month producing an additional 740,000 hotel stays a year.

The museum has generated about 1,000 jobs and support 4,500 more in occupations such as translation, library services, and handicrafts. It has increased the demand for knowledge of foreign languages, tourism packaging, advertising, marketing, film production and business management.

As we speak, there are serious studies under way for the development of Guggenheim Museum in Helsinki, a 12,000sq.m museum with 4,000sq.m of exhibition space.

Scenarios have been worked out for the expected number of visitors, the consequent revenues and the part of the operating costs they will cover. It is estimated that visitors will be about 500,000 yearly likely to generate about €6.5 million from museum operations.

The expected economic impact of Guggenheim Helsinki in terms of spending in the City of Helsinki will be significant likely to increase by €4.0 million yearly while visitors to Finland extending their stay as a result of the new museum will generate an additional €2.9 million annually.

Monuments and money is becoming a new linkage in the economics of heritage and this synergy promises to be an even more important agent of city regeneration with far reaching impacts on urban as well as cultural development.

At home now, the development of the New Archaeological Museum in Nicosia, much needed for both economic and cultural reasons, is being abortively debated in the corridors of various departments for years without any real willingness to involve the private sector and its interests in the development process. Without money there will be no museum and, for the same reason, without a design that makes financial sense money will not be forthcoming, leaving Nicosia and our cultural education and competitive strength with yet another minus.

http://in-cyprus.com/making-money-rich-monuments/

Έκθεση με 300 και πλέον φωτογραφίες από τη Συρία, έναν «κόσμο οριστικά χαμένο», εγκαινιάζεται στις 6 Φεβρουαρίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ.

Ο «χαιρετισμός» στη «φιλτάτη Συρία» είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Από την έναρξη -σχεδόν- του εμφυλίου πολέμου (το 2011) στον σπαρασσόμενο τόπο της Μέσης Ανατολής, σε μία από τις αρχαιότερες χώρες στον κόσμο, με ιστορία 7.000 χρόνων.

Η Συρία ήταν «η άλλη Ελλάδα» του Σελεύκου, η «Μικρή Μακεδονία» στις περιγραφές του Στράβωνα. Είχε 50 ελληνικές πόλεις, που έφεραν ονόματα πόλεων της Μακεδονίας (Δίον, Πέλλα, Έδεσσα, Βέροια, Αμφίπολη, Σελεύκεια, Αντιόχεια, κ.λπ.) και ήκμασαν στην Ελληνιστική, Ελληνο-Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή.

 Μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο, το Ινστιτούτο των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση και την Έρευνα (UNITAR) ανακοίνωνε πως περίπου 290 χώροι ή μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στη Συρία έχουν καταστραφεί από τον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο, όπως προκύπτει από δορυφορικές φωτογραφίες.

«… Για τους αλιείς της πορφύρας και τους εμπόρους της Φοινίκης.

… Για τους Βεδουίνους, τους Δρούζους και τους Κούρδους που ζουν μέσα στους αρχαίους ερειπιώνες.

.. Για τα δεκάδες ακατοίκητα βυζαντινά χωριά.

… Για τα απογεύματα στον Συμεών τον Στυλίτη, όταν κοκκινίζουν οι πέτρες, τις δύσεις στην έρημο, τις βραδιές στον Ευφράτη, τα χρυσαφένια ξημερώματα στην Παλμύρα.

… Για τις μητροπόλεις των πέντε χριστιανικών δογμάτων στο Χαλέπι και τις παραδεισένιες αυλές με τα γιασεμιά και τις λεμονιές πίσω από τους μαντρότοιχους των γέρικων σπιτιών.

… Για τον Ρωμανό τον Μελωδό και τον Εφραίμ τον Σύρο.

… Για τον Χάννα Μανσούρ, που εμείς τον είπαμε Ιωάννη Δαμασκηνό…».

Είναι αποσπάσματα από την «αφιέρωση» της επιμελήτριας Μαριάννας Κορομηλά στη «μεγάλη» και «φιλτάτη» Συρία -εισαγωγή μόνο στην πολύπτυχη φωτογραφική έκθεση, με τίτλο «Χαίρε, ω φιλτάτη Συρία – Φωτογραφίες του Θεόφιλου Προδρόμου από έναν κόσμο οριστικά χαμένο», που αναπτύσσεται από τις 6 Φεβρουαρίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας.

Φάρος του ελληνικού πολιτισμού και πρωτεργάτις του Χριστιανισμού, η Δαμασκός «μιλούσε» ελληνικά επί 10 αιώνες: Από το 300 π.Χ. έως το 705 μ.Χ., οπότε ο Χαλίφης Αλ Ουαλίντ κατάργησε τα ελληνικά «ως επίσημη γλώσσα του κράτους», που ήταν ως τότε.

300 φωτογραφίες από 3.000 πλάνα

… «Για να ξαναζήσουμε και να μοιραστούμε τα βιώματά μας. Για να μην χάσουμε τη Συρία από τα μάτια μας. Για να μείνει αυτή η μεγάλη πολιτιστική κοιτίδα στη μνήμη μας και η δική μας μνήμη να γίνει κτήμα όλων…»

Οι 300 και πλέον φωτογραφίες (τού γιατρού – ερασιτέχνη φωτογράφου Θεόφιλου Προδρόμου– μανιώδη ταξιδευτή, παλιότερα, και «εραστή» των εικόνων της απειλούμενης με πλήρη καταστροφή χώρας) επιλέχθηκαν μέσα από περισσότερα από 3.000 πλάνα και συνθέτουν πλέον -συνδυασμένα με τα κείμενα της Μαριάννας Κορομηλά- λαμπρό οδοιπορικό στην πολύπαθη Συρία.

«Αν και παρακολουθούμε από κοντά την τραγωδία που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή, το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, την καταστροφή και τη λεηλασία σημαντικότατων μνημείων, η έκθεση είναι καθαρά πολιτιστική, δίχως αναφορές στα πρόσφατα γεγονότα» σημειώνουν οι διοργανωτές και συνεχίζουν…

Οι μηχανισμοί της μνήμης

«Με τον φακό του Θεόφιλου Προδρόμου και τα κείμενα της ιστορικού Μαριάννας Κορομηλά ξεδιπλώνεται ένας ευγενικός κόσμος, βαθιά πολιτισμένος και ιδιαίτερα οικείος στην ιστορική μνήμη του ελληνισμού.

Μεταξύ των εξαιρετικά σημαντικών πληροφοριών που θα δώσει στη διάλεξη της η καθηγήτρια Γιώτα Ασημακοπούλου – Ατζακά είναι η παράνομη εξαγωγή των συριακών ψηφιδωτών, μέσα από τη μαύρη αγορά, από τους Τζιχανιστές.

Στόχος είναι να κινητοποιηθούν οι μηχανισμοί της μνήμης, ανακαλώντας όχι μόνο τα χίλια χρόνια της ελληνιστικής, ελληνορωμαϊκής και βυζαντινής ιστορίας του τόπου (333 π.Χ. έως 636 μ.Χ.), αλλά επίσης τους δεσμούς και τις επιρροές μεταξύ ελληνικού και συριακού πολιτισμού από την εποχή του Χαλκού έως σήμερα».

Η Δαμασκός μιλούσε ελληνικά για 10 αιώνες

Η Συρία ήταν «η άλλη Ελλάδα» του Σελεύκου, η «Μικρή Μακεδονία» στις περιγραφές του Στράβωνα. Είχε 50 ελληνικές πόλεις, που έφεραν ονόματα πόλεων της Μακεδονίας (Δίον, Πέλλα, Έδεσσα, Βέροια, Αμφίπολη, Σελεύκεια, Αντιόχεια, κ.λπ.) και ήκμασαν στην Ελληνιστική, Ελληνο-Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή.

Φάρος του ελληνικού πολιτισμού και πρωτεργάτις του Χριστιανισμού, η Δαμασκός «μιλούσε» ελληνικά επί 10 αιώνες: Από το 300 π.Χ. έως το 705 μ.Χ., οπότε ο Χαλίφης Αλ Ουαλίντ κατάργησε τα ελληνικά «ως επίσημη γλώσσα του κράτους», που ήταν ως τότε.

Εκεί -και μετά στη Βαγδάτη- έγιναν οι πρώτες μεταφράσεις ελληνικών βιβλίων στα αραβικά, που έσωσαν πολλά από τα έργα των αρχαίων Ελλήνων.

Την έκθεση συνδιοργανώνουν το Αρχείο της Πολιτιστικής Εταιρείας Πανόραμα (ΑΠΑΝ) και το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας.

«Είναι αρκετά τα ποιήματα του Καβάφη, τα εμπνευσμένα από τη Συρία, που «εκτίθενται» και αυτά (σε ηχητική αναπαραγωγή, αλλά και σε κείμενα αναρτημένα σε μπάνερς) στον χώρο της έκθεσης. Με αφορμή δε, την έκθεση που φιλοξενεί στους χώρους του, το ΜΙΕΤ εξέδωσε δύο μικρά τομίδια: «Τα συριακά ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη» και «Στον τροπικό του καρκίνου» της Μαριάννας Κορομηλά.

Διαλέξεις με σημασία

Η έκθεση πλαισιώνεται από σειρά διαλέξεων για το θέμα, επισκέψεις σχολείων και σεμινάρια για εκπαιδευτικούς.

Η πρώτη διάλεξη ορίστηκε για την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, στις 19.15, στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ (Τσιμισκή 11) με θέμα: «Ιστορική Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής» και ομιλήτρια την ιστορικό Μαριάννα Κορομηλά.

Στις 25 Φεβρουαρίου, η καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ, Γιώτα Ασημακοπούλου – Ατζακά θα δώσει διάλεξη στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης για «Τα ψηφιδωτά της Συρίας». Μεταξύ των εξαιρετικά σημαντικών πληροφοριών που θα δώσει είναι η παράνομη εξαγωγή των συριακών ψηφιδωτών, μέσα από τη μαύρη αγορά, από τους Τζιχανιστές.

Πλήθος ψηφιδωτών κοσμεί σήμερα τις προθήκες μεγάλων και περιφερειακών μουσείων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, ενώ τμήματα σπάνιων ψηφιδωτών, ως προϊόντα αρχαιοκαπηλίας, φυλάσσονται σε αρκετές ιδιωτικές συλλογές ανά τον κόσμο.

Μόνο μέσα σε έναν μήνα κλάπηκαν και πουλήθηκαν 18 μοναδικής τεχνοτροπίας ψηφιδωτά με σκηνές από την Οδύσσεια από τη Βορειοανατολική Συρία

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως τις 19 Απριλίου.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ και Εθνος

thetoc.gr