追溯到几十万年前 (当人类还处于前人类动物阶段时) 人类已经对环境有本能的了解, 阿卡努 (不可见和可见) 自然并从经验中得知 (因为他被生存的需要所驱使, 存在主义和物质主义) 自然的各种元素, 谁看到了他们, 或包含在更一般性质中, 要么单独地并且特别地.
他生活在地球上, 他被大地所滋养, 用过的水 (而且不只是为了喝酒), 使用太阳之光, 那天, 对于他的活动和火灾, 太阳的糟糕替代品, 他用空气 (稍后复活或用于其他目的), 并“感知”第五元素, 以太, 就像更高权力居住的空间, 谁刚刚意识到他们的存在.
.
人们当它开始显现时, 自旧石器时代以来, 理论思维, 他们相信世界是由五种元素组成的, 看不见的以太, 空气, 火, 水, 地球. 有些人甚至认为它是按照我们提及的顺序创建的, 其他一些人提出了其他解决方案…
奥菲克斯, 千年后, 由于各种原因，他们相信宇宙是在五个巨大但不同的时期创造的. 从原始无形的以太中创造出了火热的灵魂 (火热的风), 然后火被创造出来，形成了世界的核心. 然后创造了水，生命的液体本质. 最后，物质世界和地球是由活水创造出来的……事实上，正如发生在宇宙层面上一样，它也发生在物质层面上: 来自以太 (这是所有世界的基础) 物质火灵被创造出来，并凝结成物质之火。 (和) 地心.
在地球上，物质水被创造出来后，最终形成了我们今天赖以生存的地球. 换句话说，创造在无形的世界中不断重复, 以及在物质宏观世界中, 以及在地球层面......对于微观世界也应该如此 (希腊人开始与德谟克利特一起研究)…
连男人都是化妆的 (形而上学地) 它来自五种元素，而且在物质上它是由五种物质元素组成的，同时它使用在自然界中发现的这些元素来生存......
因此，对于俄耳甫斯教徒来说，创造是一个为期五天的过程, 而不是希伯来圣经所写的六日……它甚至在不同的存在领域以相同的计划重复自己……
奥尔弗斯哲学家出现后几个世纪 (显然是借鉴了奥耳甫斯知识) 他们建议了几个 (一些) 解决方案: 泰雷兹 (正如埃提乌斯提到的) 他说: “上帝是世界的思想, 宇宙既充满活力又充满了恶魔, 通过其组成元素，液体的原始元素随后被分配了一种神圣的力量，可以使其运动”......
阿那克西曼德相信无限是一切事物的原则. 新柏拉图主义者辛普利基乌斯引用了阿那克西曼德的著作《在自然中》中的一句话: “阿那克西曼德说，万物之始是无限的……所有的天堂和世界都是由它构成的。… 生命起源于何处，它们的消解也正是根据需要发生的, 因为他们互相惩罚并弥补不公正, 按照时间顺序”… 阿那克西美尼认为空气是万物之本. 希波吕托斯 (在他的“希腊人”中。) 报告: 阿那克西美尼说, 无限的空气是基本原理, 万物由此诞生, 什么已诞生，什么将要诞生, 诸神与女神, 而其余的则来自其衍生品”.
.
今日科学 (这当然仅限于物质现实) 拉普拉斯认为太阳曾经, 行星及其卫星 (尚未分离的) 它们是在太空中旋转的巨大气态火团. 渐渐地，这种空气状的火团冷却并凝结，导致旋转运动增加并产生离心力.
Με αυτόν τον τρόπο σχηματίστηκε ο ήλιος, 行星, 地球. 地球最初是一个炽热的球体，随着它的冷却，形成了一个外壳 (这与我们所知的地球无关). 大量气体从地球内部涌出, 氮, 二氧化碳, 氨, 甲烷和水蒸气, 包围了地球，形成了第一个大气层, 那里发生了数以百万计的放电.
然后发生了洪水，水积聚在地球的空洞中，形成了包围陆地的原始海洋 (盘古) Τότε εμφανίζεται κι η ζωή στον ωκεανό (甚至在陆地湖泊中, 或者), που εξελίχθηκε σε δύο μορφές, 蔬菜 (吸入二氧化碳并排出氧气) 和高等动物 (吸入氧气并排出二氧化碳).
生命一点一点地从水中出现并淹没了地球，最后从一些前人类物种中出现了现在的人类 (通常应该被称为智人而不是智人). 盘古大陆慢慢地分裂成仍在移动的已知大陆 (几百万年后，它们在地球上的位置将完全不同)......事实上，科学刚刚证实了古人，尤其是奥尔弗斯人所说的话.
五要素 (地球, 水, 火空气, 醚) 很好, 几千年来它们不仅在人们的生活中发挥了作用, 但它们也被用作描述世界的符号，直到, 早在新石器时代晚期, 它们具有形而上学的维度并获得内在的意义 (随着人的感知拓宽，对存在现象的理解加深).
.
这些符号将用于描述 (人类社会中最聪明、最有经验的人) 世界作为精神 (和精神上的) 作为毕业典礼的活动, 从不确定的混沌到具体材料. 从而到达了历史时代 (这里和 4, 3, 千年) 五要素 (整个世界的宗教传统, 而在印度, 而在中国, 而在希腊, 和其他地方) 将用于描述世界的结构.
.
俄耳甫斯从古老的知识、经验和传统中汲取了塑造世界形象的基本概念, 后来希腊思想中的其他哲学家也是如此:
以太是在不存在的席恩中迷失的未知.
空气, 圣灵, 呼吸, 它是一切的统一本质. 没有属性它会渗透到各处, 它随心所欲地吹, 它是包罗万象的真实存在.
.
光 (火), 火 ,它是让一切变得可见的元素, 识别形状, 定义限制, 关系和距离, 并概括地描述了这个世界, 空间及其活动. Είναι ο Νους, 智力, 智力、逻辑和感知.
.
水是“强大的精神”，具有更具体的形式和赋予生命的特性. 它是“生命的可塑本质”, 普赛克, 这创造了, 动画并消除形式 (当他离开他们时).
.
地球是最后一个元素, 将所有内容聚集在一起的“容器”, 构成物理世界形式的材料. 通过这五种元素的物质形式，它被创造出来 (在同一个班级) 和物质宇宙。正如我们在整个宗教传统中所说的那样，对元素的这种深奥解释是存在的，而五种元素在这里是普遍宗教思想的象征，至少 3000 ΧΡΌΝΙΑ (在记录的神圣文本中). 我们在吠陀经中找到了他们的解释, 在中文文本中......以及在希腊传统中.
今天之前的29世纪, 在希腊, 这是一个宗教创作和改革的世纪，也是一个为制定一个统一的神学体系而做出的巨大努力的世纪，所有宗教的神性概念都适合其中. 赫西奥德就曾做过这样的尝试 (尽管最著名的并不是最深刻和最成功的) 但也被其他人.
此时，“万物皆一”的原则开始盛行, Ένας Θεός, 缺乏经验, 超越, 未知物质和超越世界. 宙斯逐渐崛起为唯一的超验之神. 宗教界和哲学家的宙斯当然与荷马和诗人的宙斯无关 (毕竟，诗歌不是神学，其目的与宗教教义完全不同).
就连赫西奥德笔下的宙斯也已经是一个过时的神人物了.
随着神性提升到超凡的超凡水平，与创造有关的肥料神的概念继续存在.
.
宇宙神与物质世界之间必然调解智力的组织力量 (精神力量) 和强大的精神, 使世界充满活力的精神原因和活跃活动区域, 体现在感官世界的物质形式中.
因此，这样的宗教作品试图吸收所有人类形而上学的经验，并制定一个统一的万物理论。. 当然，人也包含在这个成分中, 它在本体论上与大学相同 (就像一个缩影) 无论是在整体上还是在其个别结构元素上，这些元素都是世俗元素的精确复制品.
因此宇宙 (醚, 精神, 光, 水, 地球) 它是由神本质化的 (永恒的混沌, 上帝, 头脑, 灵魂, 世界) 它与人类融合 (纯净精华, 是, 头脑, 灵魂, 身体), 指空间 (天堂世界, 统一, 明亮的心灵和想法世界, 精神世界, 物质世界), 它以具有许多参考系的哲学术语来表达, 多种理解和阅读水平, 并从最内层到最外层、从最普遍的感知到最局部、最特殊的层面来解释存在现象.
这样的宗教作品是俄耳甫斯创作的, 正如我们将在下面看到的.
希腊宗教改革的世纪 (29 几个世纪前) 这是一个宗教思想发酵的世纪, 关于世界的符号和理论. 不仅试图吸收世界宗教思想，而且还对存在现象进行深奥而具体的描述。. 希腊官方神学家和诗人, 位于艾奥尼亚 (稍后在大希腊) 他们的创作遵循父系血统，其次是与世俗权力相关的作品.
我们谈论的是像荷马这样的诗人和像赫西奥德这样的宗教评论家，他们无疑是世界知识界的伟大人物，但仍然处于外在的地位。 (神话) 对世界的描述和学者需要超越 (κι από τις προθέσεις ίσως των Ποιητών και) 文本中寻找寓言描述背后的一些真理元素.
Ο Ορφέας υπήρξε τελείως διαφορετικός άνθρωπος. 可以肯定的是，他属于利维特拉王族一代, 在奥林匹斯山脚下, 他是一位王子 (就像大他者一样, 乔达摩悉达多, 他是当今尼泊尔一个小王国的王子, 在喜马拉雅山脚下). 然而，他与世俗权威的关系只是让他有机会接受教育并走自己的路, 这不是王权，而是对神圣事物的奉献 (就像悉达多离开他的王国成为苦行僧一样, 开悟与大师).
俄耳甫斯首先是一位神秘主义者，然后是一位神学家、神秘主义者和教师. 如果他没有内在灵感, 如果他没有经历过无限的神, 神的混沌, 永恒的存在, 他无法被诱导将他那个时代的宗教知识组织成一个单一的综合体, 他也无法描述 (μέσα από την Μύηση και τα Μυστήρια) την Ανύψωση του ανθρώπου Ως το Θεό (永恒的木星), 当然，他永远不会成为拥有内在经验而不鄙视外在崇拜的大祭司, 教导和引导人们. 奥菲斯高于一切 (就像所有伟大的谜团一样, 老子, 佛陀, 耶稣后来) 人民指南. 根据他神的模型, 巴克斯的, 谁在入会者游行队伍之前进入, 首先握住神节.
让我们记住，在厄琉西斯秘仪中，是上帝本人, 亚库斯, (狄俄尼索斯的神秘形式) 谁在带领游行队伍. 俄耳甫斯, 像他的上帝一样, 巴克斯, 他是一名向导, 进入神秘主义者神圣圈之前的神秘主义者, 照亮彼岸的奥秘, 并详细解释精神进化的过程. 许多世纪后耶稣并没有做同样的事; 不是他带领门徒进入天国的奥秘;
.
当然，奥菲斯有机会将时间投入到他的神秘狂喜和神学沉思中，并详细阐述通向上帝的主动之路, 也写下他的圣言并致力于一点一点开始的教义, 与他最亲密的朋友的对话后来延伸到远离祖国的其他人.
.
那些考虑俄耳甫斯的人 (要么是由于信息不足（拜占庭奴隶制时期强加的），要么是由于意识形态敌对) 神话或不存在的人 (尽管有古代作家的所有证词和历史证据) 他们肯定有偏见并且不相信我们在这里所说的话. 但这是一个逻辑问题.
这就是为什么在遥远的中国, 大约在同一时间，类似的教义和对世界的解释出现了, 因为在遥远的印度出现了奥义书的老师，他们抽象地谈论存在 (婆罗门, 奥特曼, 母亲, 普拉纳, 我听说…) 为什么稍后 (从俄耳甫斯时代起) 伟大的希腊哲学家将会出现, 像毕达哥拉斯, 巴门尼德, 赫拉克利特, 柏拉图, 谁会与哲学家交谈 (抽象的) 存在条件, 但在毕达哥拉斯之前两个世纪不可能有一个同样聪明的人谈论上帝和存在; (也就是说，就在毕达哥拉斯之前两个世纪，希腊人是愚蠢的异教徒，他们的宗教是荷马的皮影戏; 你一定是偏执狂, 教授这样的希腊历史是变态的……不幸的是，这就是两个千禧一代现在正在做的事情, 愚蠢的国家及其悲伤的同伴).
.
俄耳甫斯和俄耳甫斯思想是其根源 (真实的) 希腊宗教与哲学思想. 如果我们把俄耳甫斯从历史中抹去，所有后来的希腊思想都将失去基础. 古典雅典的酒神崇拜也无法解释, 也不是毕达哥拉斯的哲学语言 (我们以后会专门写一篇扩展文章来介绍伟大的奥菲克), 也不是柏拉图的哲学思想, 也不是斯多葛学派的世界演讲, 也不是普罗提诺的一, 什么都没有...因此不仅仅是历史数据 (以及希腊思想重要代表的报告, 像柏拉图和亚里士多德) 足以将奥菲斯视为一个真实的人, 活着的大师, 一个真实的人而不是一个神话人物, 而且希腊思想的整个思想发展都指的是一个独特的人, 它只为一个人作证: 俄耳甫斯.
但俄耳甫斯经历了什么？; 逻辑上, 他应该得到现实的启示, 正如几个世纪前世界宗教传统中所描述的那样: 永恒的体验……就像后来的佛陀或耶稣.
当然, 几千年来, 上帝最秘密的概念是知觉无能为力而无法干预的概念, 无法移动, 逮捕, 解释: 对开放混沌的感知. 不只是未知 (保持知识希望的感知), 但关于不可能知道的事, 完全放弃知觉. 混沌永远无法进入感知等级. 既然是欣喜若狂, 内在的体验, 它是按原样给出的东西, 这是真的, 即使你无法理解它或对此说什么. 因此，俄耳甫斯体验神性的无形形式是开放而活泼的混沌形式 (零的, 不存在的, 然而这是完整的存在, 感知特征缺失). (这种对混沌的感知是其他欣喜若狂的体验的起点, 以及其他神学体系, 或关于存在和世界的理论, 就像赫西奥德的...).
这种对混沌的感知 (在俄耳甫斯的经历中) 不确定性和组织的不可能性, 它吸收了所有神圣的概念, 倾向于超越自身并陷入零的观念, 在未知中, 在阿皮罗斯, 在永恒里 (所有的看法). 因此，混沌等同于永恒的上帝. 它就像一个黑洞, 无中心, 无极限, 吸收一切. 这是永恒的宙斯.
.
但同时这个深渊零号又是最完整的存在, 阳光的本质倾注到创造中. 混沌的自我意识, 零变一. 这是法尼斯, 造物主神, 赞美诗之爱, 萨格里亚斯 (仪式神话), 狄俄尼索斯崇拜, 神秘的巴克斯. 这是世界之灵, 几乎不存在的以太诞生的赋予生命的空气, 具象化, 随着对具体的感知的确定和逐步发展. 以这种形式的界灵, 赞美诗之爱, 原始宇宙力量的力量将聚集所有存在的感知. 这是开始也是结束, 源头与本质, 真实的存在, 世界的支持, 一切都是通过他完成的. 这是后来哲学家的普遍理性, 赫拉克利特和斯多葛学派, 直到基督教哲学家. 这位上帝、道是许多世纪后基督道的模型.
. .
对一的感知会自然地聚集和同化, 作为纯粹的存在, 所有存在的感知. 因此，神圣似乎不是只有一个而是有许多方面. 在上帝的形态中，所有神圣的形态都将被同化. 他是永生神的儿子, 他是造物主, 是肥料, 是指南, 是救赎主. 它是众生和每个个体的本质 (以神的面容的形式). 这是大自然的太阳, 至日是时间的超越，春分是光明与黑暗的平衡. 这就是生活, 动物们, 公牛与雄鹿, 植物, 常春藤, 和葡萄树, 和酒. 这就是生活本身, 和假期, 以及每一天的生活和经历, 生死...
一切都指着他, 独一神. 我们如何称呼他有什么关系呢？; 这是创造的力量, 永恒的爱, 他是神秘教派的宇宙扎格里亚斯, 这是自然之灵, 肥料狄俄尼索斯, 是神秘的巴克斯, 是神秘仪式伊阿科斯, 它永远是“一”, 来自形而上零的他, 神之深渊混沌, 无形之物的形象.
.
当一 (这是零的具体化, 从零开始的本质出现) 他在零的框架中认识到自己，然后超越的感知出现, 限制性和有限性. 正是这种对有限的感知创造了多样性的可能性，同时也构成了其实现. 因此，“一”无限次地反映在其自身本质中. 一是一, 这就是一切, 一切特殊的东西都是整体. 这个全息宇宙就是宇宙火的世界, 光之, 心灵的光明世界, 思想和多样性的永恒世界.
.
每一个感知——想法构成了存在的核心, 可以在零内自由行动的动态代理 (但不是在零素点, 除了它在创造和进化方面的糟糕形象). 因此，从理念中创造出强大的精神, 普赛克, 秘密的自然, 动物事业, 生命之水, 这构成了 (理念与物质之间的中间体) 形体标准.
物质形式只不过是体现 (通过充满活力的灵魂) 理念的, 在物质多样性的世界中一次又一次, 这是不完美和短暂的, 他和他的形式.
.
奥菲斯工作了, 在感知到他的存在中心存在着开放的混沌之后, 体验神圣本质之后, 像一个有远见的人, 看到存在的全景展现在他面前. 在他之前的其他人已经开辟了道路, 他们提到了世界的本质, 并描述了他的符号. 奥菲斯能够将所有这些合成为图像, 在统一理论中, 从而奠定了神学的基础.
理解 (俄耳甫斯) 本质与人的关系是给定的 (本质本身) 不仅能推演人的进化和命运，还能洞察人的潜力, 踏紧通往神的脚步, 通过沉思和狂喜，准确地描述将人转变为神的启蒙之路和主动过程.
.
启蒙的本质和内容已经在俄耳甫斯的启蒙体验之中, 已经在他的神学视野和初始等级概念中被抹去了, 灵性进化的阶段, 已经由世界的描述决定了(奥菲斯在他的认知中与她相匹配): 形而上学的零 (开放的混沌, 永恒的席恩) 它包含四个较低的世界, 一界灵世界, 明亮的心灵和思想的世界, 灵魂的世界, 和自然世界.
零象限和下象限 (根据后面毕达哥拉斯的描述) 构成了存在的神圣五. 五行有完整的对应关系(醚, 精神, 火, 活水, 地球) 在形而上学思想中上升为符号. 升神只能有五个等级，对应于低等存在元素的掌握程度, 以及最终的成就，即他进入永恒. 俄耳甫斯在他的奥秘中给出了五级启蒙，而五级启蒙则在埃琉西斯的奥秘中为人所知。, 奥菲斯之后的几个世纪, (而不是三个错误, 由于缺乏一些所谓学者的证据，它得到了支持). 这怎么可能？, 当世界有五个时, 存在的要素有五个, 人类的进化, 启蒙, 和升天没有五度;
.
任何人 (甚至业余和轻浮) 宗教学者立即意识到俄耳甫斯的启蒙之路与其他伟大奥秘的道路相似, 作者：老子, 佛陀的, 后来的耶稣. 不可能是别的样子. 我们都在谈论自然本身, 自我 (男人), 相同的组成, 相同的存在进化. 没有人可以说别的. 事实上 (谈论更高的启蒙程度), 俄耳甫斯所说的心灵沉思，毕达哥拉斯和柏拉图后来对此进行了详细分析, 这不是别人，正是戴安娜 (下四禅) 佛陀的. 俄耳甫斯的狂喜逐渐引导我们走向存在的统一, 佛陀将其描述为“四正知”（Four Sampapatis）.
当俄耳甫斯穿过虚拟的创造世界进入上帝的原始混沌时, 这除了佛涅槃之外，还有什么？; (他的非创造者); 更, 奥菲斯的初始等级和潘塔扎利系统之间存在完整的对应关系. 观心是正等三昧，而狂喜正是无等三昧. 奥尔菲斯的阿克罗诺是潘塔扎利的凯瓦尔贾. 更, 基督教神秘主义者, 从经历神的同在的耶稣的讲道开始, 和约翰, 以及在奥利金（Origen）和埃瓦格里乌斯（Evagrius）以及其他父亲之后, 他们形成了一个类似的灵性祈祷系统，并具有相应程度的灵性进化……
启蒙, 就该术语的一般意义而言, 这是一个古老的过程 (更正确的程序) 旨在向年轻人介绍 (或其他任何人) 在一个新的, 实践, 社会的, 心理, 精神现实. 从青春期开始到成熟, 开始狩猎 (或者在职业上) 它是古老的. 否则任何知识都无法继续. 加入宗教团体 (古希腊的剧团)具有特定的世界观和活动是一种启蒙.
在古代学校学习, 就像柏拉图学院一样，这也是一种启蒙. 即使在今天，上学也是一种开始 (尽管在碎片化的知识中, 没有真正的方向).
启蒙, 超出了任何理论证据 (一定), 它主要是一项实践活动，必须进行并取得具体成果，否则无法进步到更高的水平. 纯粹的宗教启蒙是对我们自身本质的内省, 它的特征与一切事物的本质有关, 自然的, 世界的.
但为了达到对现实的全面感知，我们需要经历一些过程 (尽管在冥想的更高层次中，所有过程似乎都停止了，我们进入了无差别的感知流). 这样一个真正的体验式课程可以改变我们的意识、感知和活动, 有一定的发展, 区分的阶段和确定的存在状态 (从存在空间内的简单意识开始，随着意识的扩展而达到融入无限的程度, 成为那样.
启蒙作为一个通过不同灵性层次的过程，自然地与存在的构成联系在一起, 与男人, 及其组成. 从这个意义上说，启蒙只不过是神秘体验和由此产生的神学愿景的实际应用.
俄耳甫斯, 亲身经历过太初混沌, 永恒的神, 万物之源 (当时的人们称之为宙斯, 他是谁, 现在是，将来也会是) 并通过神圣行动理解了整个创造过程 (人们称他为上帝和上帝之子, 狄俄尼索斯) 并以经验方式探索了世界，并穷尽了对人类实体及其进化的所有思考, 他想要 (像所有伟大的大师一样) 向其他人传达这一经验真理, 引导人们认识他自己所经历的现实, 这是他那个时代所有宗教传统的精髓. 为什么选择奥菲斯 (就像所有伟大的谜团一样) 他不是先驱者而是改革者. 必须明白，人类是作为一个整体而进步的, 作为一个物种, 不作为个人, 或像一群 (那些有最后印象的人是人类的敌人).
在奥尔弗斯概念中，有五种启蒙，对应于五个世界或存在的五个元素, 或关于人类存在的五种功能 (神, 是, 头脑, 灵魂, 身体).当奥菲斯决定谈论神界时, 理论上他甚至没有在公开演讲中这样做过 (这些东西不是这样称呼的), 也不是大量的. 他一开始信任了几个人，慢慢地组织起了同修圈子。, 建立正式程序和启动, 空间, 时代, 活动.
俄耳甫斯神学的启蒙, 或在对真正神灵的崇拜中, 或者在狄俄尼索斯的崇拜中 (不管怎么说，都是一样的) 它是由大师本人完成的，并且通常是在其他入会者在场的情况下完成的. 入门者进入入门者圈子，所有人都是平等的，大师自然而然地脱颖而出，具有真正的伟大, 作为父亲和向导，而不是作为权威人物, 他用自己的智慧强加自己，而不是以武断或暴力的方式 (比如世俗统治者).
.
在启蒙中它们被传送, 超越与人类存在的各个表现层面的管理有关的真理和实践指示. 实用说明不仅仅涉及户外活动, 但主要是导致它们的内部功能，尤其是释放真实存在的过程, 所有这些活动的意识 (身体的, 精神的, 精神的, 精神), 彻底解除世界各层次的四重束缚，升格成神. 下面将给出这些实用说明的详细报告 (在下一篇文章中) 当我们谈论奥菲克启蒙时.
可以肯定的是，启动过程包括仪式和仪式, 音乐的使用 (具有深刻的形而上意义), 献给上帝的赞美诗, 贡品和外部行为, 但他从未在这一切中精疲力尽. 因为这是个人发展的实际过程 (最终导致自我超越) 神秘主义者必须体验真理，并通过他的理解和活动在实践中证明他的成就程度. 一个人必须用他的知识和经验强加他在神秘圈中的存在, 否则他无法忍受. 这是一项艰巨的任务，但在人类的能力范围内.
.
还有起始时间 (以及每个初级级别的具体情况) 它不是任意或随机的. 由于神圣的创造被认为是一个圆圈 (因为一切都从永恒的上帝开始，一切都在这里结束, 在它们进化的最后阶段) 奥菲斯正在观看 (就像他之前的许多人以及他的许多同时代人一样) 大自然年度循环中神圣创造的象征 (有一个神圣的通信, 没有身份证明) 并“确定”了创造的重要阶段以及年度周期中的时刻.
.
冬至 (όταν ο Ήλιος στην φαινομενική του κίνηση στην εκλειπτική βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο και ρίχνει τις ακτίνες του κάθετα στον Τροπικό του Αιγόκερω, σε απόσταση 23° 26′ 22″ νότια, 在 22 Δεκεμβρίου του χριστιανικού ημερολογίου – μιλώντας βέβαια για το Βόρειο Ημισφαίριο τη Γης, γιατί στο Νότιο Ημισφαίριο τα πράγματα γίνονται αντίστροφα) 是 (για τους Ορφικούς) η Πιο Ιερή Στιγμή του Χρόνου, το Α και το Ω, όπου ο Χρόνος διαλύεται στο Τίποτα και Ξαναγεννιέται για να αρχίσει τον Κύκλο του.
Έτσι αυτή η Χρονική Στιγμή συνδέθηκε με το Άχρονο και με τον Ζαγρέα (που είναι η Εικόνα Του) κι εκφράστηκε αργότερα στην Δελφική Λατρεία με τις Τελετές του Χειμώνα. Η Χειμερινή Περίοδος ανήκε στον Διόνυσο τον Δημιουργό (που είναι ο Χειμωνιάτικος Ήλιος, ενώ η Θερινή Περίοδος είναι του Απόλλωνα, του Χορηγού της Ζωής (που είναι ο Θερινός Ήλιος). Για τον Ορφέα ο Διόνυσος κι ο Απόλλωνας είναι ο Ίδιος Θεός (μέσα στον Κύκλο της Δημιουργίας, και Συμβολίζεται από τον Ήλιο μέσα στον Ετήσιο Κύκλο της Φύσης).
Αυτό αποδεικνύεται, πέρα από τις μαρτυρίες Ορφικών και φιλοσόφων (σαν τον Αριστοτέλη) από την Δελφική Λατρεία όπου οι Δύο Θεοί Λατρεύονται σαν Όψεις Ενός Θεού, του Ίδιου Θεού. Έτσι σε όσους λένε ότι ο Ορφέας λάτρευε μόνο τον Διόνυσο ή μόνο τον Απόλλωνα απαντάμε ότι Διόνυσος κι Απόλλωνας είναι ο Ίδιος Θεός.
.
Μέσα σε αυτόν λοιπόν τον Ετήσιο Κύκλο της Φύσης που καθορίζεται από την κίνηση της γης γύρω από τον ήλιο και γύρω από τον εαυτό της οι πιο σημαντικές Στιγμές του Χρόνου είναι τα Ηλιοστάσια και οι Ισημερίες. Γνωρίζουμε βεβαίως (今天) ότι το φαινόμενο των Εποχών οφείλεται στην κίνηση της γης γύρω από τον Ήλιο και στην κλίση του άξονα της γης. Αλλά ακόμα και σήμερα (κι έτσι θα είναι πάντα) αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς είμαστε ακίνητοι στη γη κι ότι ο ήλιος κινείται γύρω από τη γη διαγράφοντας ένα πλήρη κύκλο στην διάρκεια ενός εικοσιτετράωρου.
.
Αυτή η κυκλική τροχιά είναι η εκλειπτική, που όμως δεν είναι σταθερή αλλά (λόγω της ετήσιας κίνησης της γης γύρω από τον ήλιο μετατοπίζεται κάθε μέρα του έτους από λίγο (σαν ένας νοητός κύκλος γύρω από την νοητή διάμετρο των ισημεριών ή αλλιώς μια διάμετρο που ενώνει δύο σημεία του γήινου ισημερινού που προεκτείνονται στην φαινομενική εκλειπτική).
Και για να το εξηγήσουμε πιο απλά και πιο αναλυτικά: 在 22 Δεκεμβρίου του χριστιανικού ημερολογίου (για να καταλάβουν όσοι χρησιμοποιούν αυτό το ημερολόγιο) ο νοητός κύκλος της εκλειπτικής ή αλλιώς η περιφέρεια του νοητού δίσκου στον οποίο κινείται ο Ήλιος (δηλαδή ο δίσκος πάνω στον οποίο κινείται στην πραγματικότητα η γη) και ο δίσκος που ταυτίζεται με τον ισημερινό της γη, του οποίου η νοητή προέκταση είναι ο ουράνιος ισημερινός έχουν διαφορά 23° 26′ 22″ με την εκλειπτική να είναι χαμηλότερα του ισημερινού (νότια). Αυτή την Χρονική Στιγμή οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν κάθετα στον Τροπικό του Αιγόκερω (δηλαδή οι κάτοικοι του Τροπικού του Αιγόκερω βλέπουν τον Ήλιο το μεσημέρι κατακόρυφα από πάνω τους – στο Ζενίθ του Ουράνιου Θόλου)…
Κάθε μέρα που περνάει (λόγω της πραγματικής κίνησης της γης γύρω από τον ήλιο) ο νοητός κύκλος της εκλειπτικής ή ο δίσκος στην περιφέρεια του οποίου κινείται ο Ήλιος ανυψώνεται (προς το Βορά) και πλησιάζει τον Ισημερινό (τον πραγματικό της γης και την προέκτασή του τον ουράνιο ισημερινό στον Ουράνιο Θόλο). Ακριβώς στις 21,22 του Μάρτη του χριστιανικού ημερολογίου ο δίσκος της εκλειπτικής ταυτίζεται με τον δίσκο του Ισημερινού, δηλαδή η απόκλιση είναι 0°. Τότε ο Ήλιος φωτίζει εξίσου το Βόρειο και το Νότιο Ημισφαίριο της Γης κι έχουμε την Εαρινή Ισημερία (ίση μέρα ίση νύχτα). Αυτή την Χρονική στιγμή οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν κάθετα στον Ισημερινό (δηλαδή οι κάτοικοι του Ισημερινού βλέπουν τον Ήλιο το μεσημέρι κατακόρυφα από πάνω τους – στο Ζενίθ του Ουράνιου Θόλου)…
Στην συνέχεια ο δίσκος της εκλειπτικής (συνεχίζοντας προς το Βορά) υπερβαίνει τον Ισημερινό και φτάνει στο ανώτερο σημείο στις 22 του Ιουνίου του χριστιανικού ημερολογίου και οι δύο δίσκοι της εκλειπτικής και του Ισημερινού έχουν τώρα απόκλιση 23° 26′ 22″ με την εκλειπτική να είναι τώρα ψηλότερα του Ισημερινού (βόρεια). Αυτή την Χρονική Στιγμή οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν κάθετα στον Τροπικό του Καρκίνου (δηλαδή οι κάτοικοι του Τροπικού του Καρκίνου βλέπουν τον Ήλιο το μεσημέρι κατακόρυφα από πάνω τους – στο Ζενίθ του Ουράνιου Θόλου)…
Μετά ο δίσκος της Εκλειπτικής αρχίζει να χαμηλώνει προς τον Ισημερινό και στις 22 του Σεπτέμβρη του χριστιανικού ημερολογίου, όταν η απόκλιση γίνεται πάλι 0° οι δύο δίσκοι ταυτίζονται κι έχουμε την Φθινοπωρινή Ισημερία ). Αυτή την Χρονική στιγμή οι ακτίνες του Ήλιου πέφτουν πάλι κάθετα στον Ισημερινό (δηλαδή οι κάτοικοι του Ισημερινού βλέπουν ξανά τον Ήλιο το μεσημέρι κατακόρυφα από πάνω τους – στο Ζενίθ του Ουράνιου Θόλου)… Μετά ο δίσκος της Εκλειπτικής απομακρύνεται πάλι, χαμηλώνει για να φτάσει πάλι στο χαμηλότερο σημείο και στην μεγαλύτερη απόκλιση (νότια) 在 22 Δεκεμβρίου του χριστιανικού ημερολογίου…
Όλα αυτά που περιγράφουμε τα αντιλαμβάνεται ο κάτοικος του Βορείου Ημισφαιρίου. Στο Νότιο Ημισφαίριο τα πράγματα είναι ακριβώς αντίστροφα. Όσοι κατοικούν ανάμεσα στον Τροπικό του Καρκίνου και το Τροπικό του Αιγόκερω βλέπουν δύο φορές τον Ήλιο στο Ζενίθ του τόπου τους. Όσοι κατοικούν βόρια του Τροπικού του Καρκίνου και νότια του Τροπικού του Αιγόκερω δεν βλέπουν ποτέ τον Ήλιο στο Ζενίθ, αλλά τον βλέπουν τόσο πιο ψηλά (μια φορά το χρόνο, στο θέρος τους) όσο πιο κοντά είναι προς τον Ισημερινό. Όσο ανεβαίνουμε προς τους πόλους τα πράγματα αλλάζουν.
Στον Βόρειο Πόλο τον Χειμώνα, μετά τον Αρκτικό Κύκλο σε πλάτος 66° 33΄ 38΄΄, λόγω της κλίσης του άξονα της γης η περιοχή δεν φωτίζεται για έξη μήνες κι ακριβέστερα είναι σούρουπο και μόνο στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο ο Ήλιος, στο Βόρειο Πόλο, χάνεται τελείως, (ενώ το αντίστροφο συμβαίνει στο Νότιο Πόλο μετά τον Ανταρκτικό Κύκλο, σε νότιο πλάτος 66° 33΄ 38΄΄, στον Νότιο Πόλο ). 后, το Θέρος (για το Βόρειο Ημισφαίριο (πάλι λόγω της κλίσης του άξονα της γης ) η περιοχή φωτίζεται για έξη μήνες (ενώ το αντίστροφο συμβαίνει στο Νότιο Πόλο).
Όλα αυτά που περιγράψαμε συμβαίνουν λόγω ακριβώς της κίνησης της γης γύρω από τον Ήλιο και λόγω της απόκλισης του άξονα της γης σε σχέση με τον δίσκο πάνω στον οποίο κινείται στην πραγματικότητα, ενώ οι κινήσεις του Ηλίου στην διάρκεια της Ημέρας και του Έτους είναι φαινομενικές. Παρ’ όλα αυτά αυτές οι κινήσεις έχουν μεγάλη σημασία για την ζωή των ανθρώπων, σε καθημερινή και ετήσια βάση, και γι’ αυτό χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο από τους απλούς ανθρώπους αλλά και από τους πνευματικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, κυριολεκτικά και Συμβολικά.
俄耳甫斯 (και οι Ορφικοί) τοποθέτησαν λοιπόν γι’ αυτούς τους λόγους τις Μυήσεις σε σχέση με αυτές τις σημαντικές Χρονικές Στιγμές (Ηλιοστάσια και Ισημερίες):Η Περίοδος μετά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι κατάλληλη για να δοθεί η Πρώτη Μύηση που αφορά την γέννηση, τον ερχομό στον κόσμο και την αίσθηση της ζωής. Η Πρώτη Μύηση αφορά (όπως είπαμε και πιο πάνω) όχι μόνο την ορθή διευθέτηση της εξωτερικής δραστηριότητας, αλλά κυρίως τον έλεγχο της λειτουργίας της Συνείδησης σε σχέση με το σώμα, που θα προετοιμάσει την Λύση των δεσμών με το σώμα. Τότε τοποθετούνται και οι Γιορτές της Άνοιξης.
Η Περίοδος μετά την Εαρινή Ισημερία είναι κατάλληλη για να δοθεί η Δεύτερη Μύηση που αφορά την διαχείριση των ψυχικών λειτουργιών (αλλά κυρίως πως συνδέεται η Ψυχή με το σώμα και πως ελέγχεται και λύεται αυτός ο δεσμός). Η παράδοση αυτή ακολουθείται ακόμα πολλούς αιώνες μετά στην Ελευσίνα (αφού την άνοιξη τελούνται τα Μυστήρια της Περσεφόνης στην Αθήνα με εποπτεία της Ελευσίνας).
.
Η Περίοδος μετά το Θερινό Ηλιοστάσιο που στέκει σαν σύμβολο απέναντι στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο κι είναι η Ιερή Στιγμή της Πληρότητας της Φύσης, του ανθρώπου, της εξέλιξης, η Στιγμή που αρχίζει η Αιώνια Επιστροφή θεωρήθηκε κατάλληλη για να δοθεί η Τρίτη Μύηση που αφορά την Περισυλλογή του νου από τον κόσμο και την στροφή προς τα Έσω, προς τον Αόρατο Κόσμο της Θεότητας.
Η Περίοδος μετά την Φθινοπωρινή Ισημερία θεωρήθηκε ώριμη για να μυηθεί ο άνθρωπος στην Έκσταση, δηλαδή στην υπέρβαση της σκεπτοδιαδικασίας και στην διεύρυνση της Συνείδησης μέχρι τον Άπειρο Θεό. Οδηγός εδώ είναι ο Ίδιος ο Θεός με το Όνομα του Βάκχου. Αυτή την Περίοδο γίνονται κι αργότερα τον Δεκέμβριο οι Χειμερινές Γιορτές από τις μαινάδες του Παρνασσού.
.
Κοντά στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο (κι ουσιαστικά έξω από την ροή του χρόνου) ο Ορφέας τοποθέτησε την πιο Ιερή Στιγμή στην εξέλιξη του ανθρώπου, την Ολοκληρωτική Απορρόφηση της οντότητας στο Θεό. Τότε δίνονταν η Πέμπτη Μύηση, αν και ελάχιστοι είναι ακόμα και σήμερα αυτοί που μπορούν να δεχτούν την Πλήρη Αποκάλυψη της Αλήθειας.΄
.
Έτσι σοφά τοποθετήθηκαν οι Πέντε Μυήσεις στην διάρκεια του Φυσικού Έτους και η εξέλιξη της φύσης συνδέθηκε με την εξέλιξη του ανθρώπου για να θυμίζει στον άνθρωπο ότι Προέρχεται από τον Θεό και στον Θεό Καταλήγει. Ταυτόχρονα καθιερώθηκαν κάποιες γιορτές που συνδέονται τόσο με τον Ετήσιο Κύκλο της Φύσης, όσο και με την εξέλιξη του ανθρώπου και τις Μυήσεις. Επίσης αφομοιώθηκαν Διονυσιακές Γιορτές, ακόμα και λαϊκές γιορτές που σχετίζονται με την ζωή των ανθρώπων.
.
Για το ουσιαστικό περιεχόμενο της Μύησης (ή των Πέντε Μυήσεων) θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.
.
Σε Ιερουργικό και τελετουργικό επίπεδο κάθε θρησκευτική, μυητική, η ευχαριστήρια δραστηριότητα εκφράζεται σε πέντε επίπεδα:
Στο Θεό αντιστοιχεί και αναφέρεται το ουσιαστικό περιεχόμενο κάθε δραστηριότητας.
.
Στην Πνευματική Ενότητα αντιστοιχεί η Μουσική, που θεωρείται Θεϊκή Τέχνη. Η Μουσική είναι Αρμονία που συμπλέκει όχι ισότητες αλλά ανισότητες για να δημιουργήσει ένα στέρεο και ολοκληρωμένο σύνολο: μια Ενότητα. Ο Ορφέας όχι μόνο ήταν Μεγάλος Μουσικός αλλά χρησιμοποίησε επίσης την Μουσική στην Λατρεία και όχι μόνον.
Στο Νου αντιστοιχεί το άναμμα της Τελετουργικής Φωτιάς που Φανερώνει την Πραγματικότητα κι ο Ιερός Λόγος Που ονοματίζει τα πράγματα, (Η πιο υψηλή μορφή του Ιερού Λόγου είναι ο Ύμνος Προς Τον Θεό).
Στην Ψυχή αντιστοιχούν τα άνθη της προσφοράς. Τα άνθη είναι τα άνθη της ζωής, κάτι πολύτιμο, πραγματικά άνθη, καρποί, ζώο, ή κάτι άλλο.Τέλος στο Σώμα αντιστοιχούν τα «άδεια χέρια της προσευχής».
Αυτές είναι οι Πέντε Ιερές Προσφορές: Η Ουσία της Δραστηριότητας, η Μουσική, η Φωτιά και οι Ύμνοι, τα Άνθη, και η στάση ή η κίνηση της προσευχής. Βεβαίως ανάλογα το επίπεδο της Μύησης άλλαζε όχι μόνο το Ουσιαστικό περιεχόμενο της Δραστηριότητας αλλά και τα άλλα στοιχεία, η Μουσική κλπ. για να προσαρμοστούν στις συγκεκριμένες συνθήκες. Πάντως σε όλες τις Μυήσεις γινόταν χρήση αυτών των ιερών προσφορών, δεν υπήρχε ιερουργία ή τελετουργική πράξη που να μην είχε αυτά τα πέντε στοιχεία.
Στην Ακρόπολη των Λειβήθρων όπου υπήρχε Πανάρχαιος Ναός (γιατί πάντα οι άνθρωποι ήταν θρησκευόμενοι) 俄耳甫斯 (χρησιμοποιώντας τον Ναό που υπήρχε ή βελτιώνοντάς τον, δεν γνωρίζουμε ακριβώς) Εγκαθίδρυσε το Τελεστήριο των Μυστηρίων του. Μετά τον θάνατο του Ορφέα έγινε Ναός Λατρείας του, μέχρι την φυσική καταστροφή του πολύ αργότερα από πλημμύρα.
Η Ακρόπολη των Λειβήθρων στις παρυφές του Ολύμπου, 今天. Εδώ βρισκόταν πριν 29 αιώνες το Ιερό Τελεστήριο του Ορφέα, όπου Τελέσθηκαν για πρώτη φορά τα Ορφικά Μυστήρια. Η Πόλη των Λειβήθρων βρίσκονταν Β., ΒΔ. της Ακρόπολης.Το Περιεχόμενο της Μύησης (των Πέντε Μυήσεων) θα αναλυθεί, όπως είπαμε σε επόμενο άρθρο (Η Ορφική Μύηση).
.
Τα Ορφικά Μυστήρια όπως Καθιερώθηκαν από τον Ορφέα και διατηρήθηκαν μετά από μοναχικούς ορφικούς μύστες ή αργότερα σε Ορφικούς Θιάσους, μεταδόθηκαν σαν Ιερή Αποκάλυψη και επηρέασαν βαθιά τόσο την Δελφική Λατρεία όσο και την Ελευσίνια Θεολογία αλλά μολονότι η φήμη του Ορφέα σαν Μεγάλου Μύστη και Θεολόγου εξαπλωνόταν στην Ιστορία και στην κοινωνία των ανθρώπων, ποτέ δεν εξηγήθηκαν τόσο καλά όσο την εποχή που ζούσε ο Ορφέας πάνω στη γη. Από άποψη Περιεχομένου, Οργάνωσης και Πρακτικής Χρησιμότητας τα Ορφικά Μυστήρια είναι κάτι πολύ ανώτερο από όσα διατήρησαν και δίδαξαν μετά οι άνθρωποι.
Έτσι σιγά-σιγά η Γνώση διαλύθηκε μέσα στην Ιστορία μέχρι σήμερα, που ανιχνεύουμε τα ίχνη της (και πρέπει να κάνουμε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να Ανασυνθέσουμε τη Διδασκαλία του Ορφέα). Και μολονότι ο Ορφέας όχι μόνο υπήρξε Πραγματικό Πρόσωπο και Μεγάλος Διδάσκαλος που Δίδαξε και άφησε Ίχνη της Διδασκαλίας του, 今天, όταν μιλάμε για τον Ορφέα και την Διδασκαλία του πολλοί μας ακούνε με δυσπιστία κι ας λέμε λίγα σε σύγκριση με αυτά που έχουμε διερευνήσει και γνωρίζουμε, αφού τα έχουμε υποβάλει σε αυστηρό έλεγχο για να μην περάσουμε από την αντικειμενική ιστορία στον χώρο της φαντασίας και του μύθου.
Δυστυχώς οι σημερινοί Έλληνες μετά από τόσους αιώνες σκλαβιάς (στους Έλληνες Μακεδόνες, στους Ρωμαίους, στους Βυζαντινούς, στους Οθωμανούς, και σήμερα στους Ευρωπαίους Simian) έχουν χάσει κάθε επαφή με τις ιστορικές ρίζες τους, με την ιδεολογία των προγόνων τους και με την παλιά αντίληψη της Πραγματικότητας που είναι η Αιώνια Αλήθεια. Έχουν καταντήσει λαθρεπιβάτες της Ιστορίας.
Να σημειώσουμε τέλος, κλείνοντας το άρθρο, ότι κατά την Αντίληψη του Ορφέα ο Άχρονος Θεός που Γεννά τον Δημιουργό και την δημιουργία και τον άνθρωπο και την φύση, τα Αγκαλιάζει όλα και τα αποδέχεται όλα, και την Θεϊκή και την ανθρώπινη (临时) κατάσταση, Εντάσσοντάς τα όλα στον Κύκλο της Εξέλιξης.
俄耳甫斯, αν και ανυψώθηκε Ως το Θείο Είναι (τον Θεό Διόνυσο) και το Άχρονο και Διεύρυνε την Αντίληψή του μέχρι το Άπειρο, δεν υπήρξε ποτέ ένας απομονωμένος μυστικιστής που απορρίπτει τον κόσμο. Το αντίθετο. Αποδέχεται την ζωή και τον κόσμο και μάλιστα τα τιμά. Πως όμως; Με Οδηγό την Ιερή Γνώση εντάσσει την ζωή μέσα στον Κύκλο της Θείας Εξέλιξης και την μετουσιώνει σε μια Πορεία από τον Θεό στην ζωή, στον κόσμο και πάλι πίσω στον Θεό.
Έτσι όλα βρίσκουν την θέση τους. Ο άνθρωπος οφείλει να ζήσει την ζωή με Γνώση και πάλι με Γνώση οφείλει, όταν έρθει η ώρα, να εγκαταλείψει την ζωή, για να Επιστρέψει στην Πηγή του. Ο Ορφέας δεν υπήρξε ποτέ εχθρός της ζωής και του κόσμου και του σώματος, 作为 (εσφαλμένα) λένε μερικοί ανόητοι. Κι αν θεωρεί το σώμα τάφο της ψυχής (όπως δίδασκε κι ο Πυθαγόρας κι ο Πλάτωνας, 晚些时候) αυτό γινόταν μόνο όταν ο άνθρωπος λησμονούσε τελείως την Θεϊκή Προέλευσή του και έχανε τον Αιώνιο Προορισμό του, που είναι να Επιστρέψει στο Θεό του.
.
Αυτός είναι ο λόγος (αυτή η αντίληψη) που ο Ορφέας όχι μόνο τιμούσε τον Ετήσιο Κύκλο της Φύσης και τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες στα οποία βρήκε τα σημάδια της Θεϊκής Εξέλιξης αλλά και αποδεχόταν πλήρως την εξωτερική Διονυσιακή Λατρεία σαν ένα ακόμα τρόπο προσέγγισης του Θεού και Καθόρισε Γιορτές του Χειμώνα, της Άνοιξης, του Θέρους και του Φθινοπώρου, Γιορτές που έγιναν μετά Πρότυπες που καθιερώθηκαν επίσημα στην Κλασσική Αθήνα.
.
Ο Ορφέας υπήρξε ένας Ολοκληρωμένος Άνθρωπος που Βίωνε όλες τις βαθμίδες εξέλιξης του ανθρώπου, 每年 (μέσα στον ετήσιο κύκλο), σε όλη του την ζωή, διδάσκοντας τους ανθρώπους να ζουν κι αυτοί ολοκληρωτικά, ολόκληρη την διαδρομή, από τον Θεό (από την γέννηση)στην ολοκλήρωση στη ζωή μέσα στον κόσμο, κι από την ζωή στον κόσμο (μέσω της Μύησης) πίσω στον Θεό. Μόνο όταν ο άνθρωπος έκανε όλη την διαδρομή μπορούσε να είναι ολοκληρωμένος. Όπως και να έχει αυτοί που ακολουθούσαν αυτόν τον δρόμο της Εξέλιξης ήταν πιο πολλοί στην Αρχαία Εποχή παρά σήμερα στον «πολιτισμένο κόσμο».
.
Ο Ορφέας δεν λάτρευε μόνο τον Άχρονο Δία, δεν λάτρευε μόνο τον Ζαγρέα του Χειμώνα, αλλά και τον Διόνυσο της Άνοιξης και τον Απόλλωνα του Θέρους, και τον Βάκχο του Φθινοπώρου. Λάτρευε τον Θεό σε κάθε Όψη Του, ζούσε την ζωή σε κάθε εκδήλωσή της μέσα στο Φως της Γνώσης, πάνω στην Οδό της Αρετής, στην Αιώνια Κατοικία της Πλήρους Εκπλήρωσης κάθε Προορισμού.
Αυτός ήταν ο Ορφέας! Πώς να μην νοιώσεις όχι σεβασμό αλλά δέος, για ένα Τόσο Μεγάλο Άνθρωπο; Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε ταπεινοί μαθητές του.
Κωνσταντίνος Προκοπίου
